Sensor dotykowy na AVR, udało się bez Qtouch library

IMAG0328W końcu udało mi się zmusić AVR’ki do odczytu dotykowych przycisków. Biblioteka Atmel Qtouch kusiła, ale za nic nie byłem wstanie jej rozgryźć, a o rozmiarze nie wspomnę. Poczytałem trochę teorii, znalazłem jakieś przykłady i udało się. Pierwszym efektem jest ten moduł. Jak działa w praktyce:

Jak działa w teorii:
Płytki czujników dotyku działają jak kondensatory, ładowane przez rezystor. Mikroprocesor ładuje ten układ RC, mierząc czas. Ponieważ R jest stałe, czas ładowania jest zależny od pojemności. Pojemność zmienia się gdy przykładamy palec – staje się on dielektrykiem. Aby układ działał, należy zadbać o kilka elementów:
-Pojemność takiego „kondensatora” jest bardzo mała. Aby wydłużyć czas ładowania, stosuje się rezystory o dużej wartości (ja użyłem z braku innych 10M, lepsze byłyby około 2-5M om).
-Jeden sensor wymaga jednego pinu do odczytu, i jednego do ładowania, z tym że ten drugi może obsługiwać jednocześnie wiele czujników.
-Czasy są tu bardzo niewielkie; nie ma po co używać funkcji opóźniających; sam obrót pętli pomiarowej jest wystarczająco długi.
-Zmiany pojemności są także niewielkie, dlatego ważne jest aby ta zmiana po przyłożeniu palca była możliwie duża. Dlatego płytki mają powierzchnię w postaci siatki, aby zmniejszyć ich własną pojemność. Wbrew intuicji, im większe pola sensorów, tym niekoniecznie lepiej.
-W takich układach bardzo ważne jest zastosowanie jak najkrótszych ścieżek, aby zmniejszyć szkodliwe pojemności.
-Ważne jest też wylanie dookoła masy, która będzie ekranować zakłócenia i stanowić drugą elektrodę kondensatora.
-Jak wynika z powyższego opisu, pomiar nie polega na wykryciu pojemności ludzkiego ciała względem ziemi, ani niczego takiego. Palec człowieka jest dielektrykiem w polu elektrycznym kondensatora utworzonego z pola czujnika i pobliskiego pola masy.

Download:

Tiny13_2x_touch_sources_firmware

tiny13_2x_touch

Kontynuuj czytanie... || Napisał dnia: 09.07.14 || 4 komentarze »